--তসলিমা নাসরিন
অনুবাদ: মাধুৰ্য্য ফুকন
মানুহ যি হয়,সেয়া় নহয়ো
ইয়াত যি আছিল এতিয়া আৰু নাই তাৰ অস্তিত্ব
যি আছে তাৰো নাথাকিব কোনো অস্তিত্ব
না তোমাৰ
না আমাৰ
আমাৰ চালৰ ঘৰ্মগ্ৰন্থিৰে গজি উঠিব ঘাঁহ
আকাশৰ সীমনা চুমি গজি উঠিব কৃষ্ণচূড়া
আৰু কোনো কোনো লোকৰ হাড়তেই
গঢ়ি উঠিছে সাত তলাৰ দালান।
এই দালানত যি সঞ্জীৱনী জল চতিয়াব
সিও এদিন পৰিণত হ'ব আম, জামু আৰু কৰদৈ পুলিৰ সাৰলৈ।
ইয়াত যি আছিল ইয়াতেই আছে
ইয়াত যি নাই তাতো নাই
ইয়াত যি নাই কতো নাই
নিৰ্জন অন্ধকাৰত যিসকল হেৰাইছে
কতো সন্ধান হোৱা নাই তেওঁলোকৰ।
মানুহৰ ভীৰত
হেৰাই গৈছে জীৱনৰ মূল্য।
No comments:
Post a Comment