কেতিয়া ৰুক্ষ হ'ল এই ঠাই
সেউজীয়াবোৰ ক'ত হেৰাল
কোন বা দায়ী
আছিল জানো কল্পনাৰ দৰে
তই আচৰিত হৈছ নেকি
নাই !
এয়া মধ্যবিত্তীয় জ্বৰ
এই ব্যাধি চৌদিশে
সোঁৱে বাওঁৱে মধ্যে
সেউজীয়াবোৰ গিলি আহিছে দেৱতা গণে
সোৱণশিৰিৰ পানীয়েও পিঁয়াহ পলোৱা নাই জনৰ-গণৰ
জন-গণ-মন গেৰুৱা বন্ধনত!
প্ৰথম বিশ্বৰ দেশ ভাৰতৰ সপোনত!
দানবীৰ কৰ্ণ হৈ নাম বিচাৰি
দয়াশীল কৰুণাৰ সাগৰ
শিশুক শ্ৰমিক কৰি
ভোকৰ ভাত কাঢ়ি
বিলাস বিভোৰ গণ
মন্দিৰে মছজিদে দান দি
পূ্ণ্যব্ৰত মহামানৱ
শূণ্য কৰি জ্ঞানৰ ভঁৰাল
আসক্তিত নিমৰ্জিত
মূল্যহীন শ্ৰম
মূল্যহীন প্ৰেম
মাথোঁ মিছা নাম
জনে কয় গণে কয়
চিধা ৰাস্তা নৰকৰ দ্বাৰ
স্বৰ্গৰ ৰাস্তা তেৰা বেকা
মিঠা মাতৰ কুটিলতাৰে ভৰা
সেয়ে স্বৰ্গতহে ফুলে পাৰিজাত
দেৱতা বা কোন
অসুৰ বা কোন
কোনে বা কৰিছিল এই বিভাজন
কাৰ স্বাৰ্থত হৈছিল এই বিভাজন
প্ৰকৃততে আছিল নে অসুৰ?
অসুৰ কোনোদিন অসুৰ নাছিল
অসুৰ নামৰ এটা প্ৰলেপ সানি দিয়া হৈছিল
যি কুটিল,নিষ্ঠুৰতাৰ পথে যোৱা নাছিল
এয়া আছিল মানৱতাৰ মৃত্যুৰ প্ৰথম খোঁজ
নিজৰ দোষ আনৰ গাত জাপি
গংগাৰ বুকুত স্নান কৰি
শিশু যেন নিষ্পাপ
সেয়ে ৰুক্ষ এই ঠাই
জীৱিত থাকিও মৃত এই ঠাই।
মাধুৰ্য্য ফুকন
মূল: ৰাজেশ যোশী(राजेश जोशी)
অনুবাদ : মাধুৰ্য্য ফুকন
মই প্ৰাৰম্ভণিতে বুজি উঠিব লাগিছিল,
যেতিয়া গ্ৰন্থাগাৰৰ নিৰিবিলি পৰিবেশত
পঢ়ি থকা ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ ওপৰত হঠাতে
পুলিচে লাঠি চালনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে
আৰু কিতাপবোৰ ফালি পেলালে।
মোৰ তেতিয়াই বোধ হ'ব লাগিছিল,
বখতিয়াৰ খিলজীৰ প্ৰত্যাৱৰ্তন ঘতিছে।
মনত আছে নিশ্চয় বখতিয়াৰ খিলজী
যেতিয়া নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়ত,
তোমাৰ সৈন্যই আক্ৰমণ কৰিছিল
আৰু জুই লগাই দিছিল গ্ৰন্থাগাৰত,
মাহ জুৰি জ্বলি আছিল
বহু মূল্যৱান গ্ৰন্থ।
তোমাৰ জ্ঞানৰ গভীৰতা দেখি বোধ হয়
বখতিয়াৰ খিলজীৰ সৈতে পুৰনি শত্ৰুতা
কিয় ইমান ভয় জ্ঞানলে?
মই পলম কৈ হ'লেও অনুধাৱন কৰিছো,
হয় কি নহয় শতিকাৰ পিচত বখতিয়াৰ খিলজীৰ
প্ৰত্যাৱৰ্তন ঘটিছে।
কিন্তু, বখতিয়াৰ খিলজী
কিয় তোমাৰ নাম সলনি কৰিলা
নামটো নামেই বাৰু
তুমিটো ধৰ্মও সলনি কৰিলা
কিন্তু এটা কথা কওঁ বখতিয়াৰ খিলজী
সময় সলনি হ'ল
এতিয়া আৰু সেই যুগ নাই
এইয়া নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয় নহয়
ইয়াত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে শান্ত হৈ সহ্য
কৰি নাথাকে।
বখতিয়াৰ খিলজী
আইনা ভাঙিলেই একো আহৰণ নহয়।
এতিয়া কিতাপ জ্বলিলেও শেষ নহয়।
বখতিয়াৰ খিলজী
তুমি মূৰ্খ আগতেও আছিলা
কিন্তু,
এতিয়া আগতকৈ বেছি কুৎচিতো হ'লা।।
(মুক্ত চিন্তা ই আলোচনীত প্ৰকাশিত)
মূল:वह शहर अकेला था / মুন মুন সৰকাৰ শইকীয়া
অনুবাদ: মাধুৰ্য্য ফুকন
নিঃসংগ আছিল এই নগৰ
তাতকৈ ও নিঃসংগ মই
কোনে ভাৱিছিল
জীৱনটো যে সময়ৰ আৱেস্তনিত আৱদ্ধ হৈ পৰিব
কোনে ভাৱিছিল
দুনাই উভতি নাহে সুখবোৰ দুবাহু মেলি
কোনে ভাৱিছিল
প্ৰতি ক্ষণে প্ৰতি পলে ৰং সলাই যাব সময়ে
কোনে ভাৱিছিল
নিৰ্জন পথত মৃত বিসঙ্গমে কলৰৱ তুলিব
মই এই নিঃসংগ নগৰৰ
এজন নিঃসংগ নাগৰিক
শ শ পৃষ্ঠাৰ জীৱনৰ কিতাপখন সমাৰি
বিচাৰোঁ সুখী হোৱাৰ স্থল
বিচাৰোঁ জীয়াই থকাৰ সম্বল
কোনে ভাৱিছিল
এদিন পৃষ্ঠাবোৰেই বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিব ।
মূল: सबसे ख़तरनाक / पाश
অনুবাদ: মাধুৰ্য্য ফুকন
শ্ৰমৰ লুণ্ঠন আটাইতকৈ বিপজ্জনক নহয়
পুলিচৰ লাঠীৰ কোব কিংবা বিশ্বাসঘাটকতা আৰু লালসাৰ পৰিণাম
আটাইতকৈ বিপজ্জনক নহয়।
হ'ব পাৰে উদ্বেগজনক
বিনাদোষে শাস্তি পোৱা
ভয়ৰ অন্ধকাৰত কণ্ঠ ৰুদ্ধ হৈ অহা
আটাইতকৈ বিপজ্জনক নহয়
সত্যৰ যুগুত থাকিও বেইমান দুনীয়াৰ ভীৰত
হেৰাই যোৱা
হ'ব পাৰে উদ্বেগজনক
ধিমিক ধামাক জোনাকীৰ পোহৰত পঢ়া
হাতৰ মুঠিত ৰৈ যোৱা পানীৰ দৰে
সময় উলিওৱা
হ'ব পাৰে উদ্বেগজনক
আটাইতকৈ বিপজ্জনক নহয়।
মৃত শান্তিৰে চৌপাশ নিজম যোৱা
আটাইতকৈ বিপজ্জনক
প্ৰজ্ঞা আৰু চেতনা টোপনিত ঢলি পৰা
সকলোবোৰ চকু মুদি সহন কৰিযোৱা
ঘৰৰ পৰা কামলৈ যোৱা আৰু কামৰ পৰা ঘূৰি অহা
আটাইতকৈ বিপজ্জনক
আমাৰ সপোনবোৰ শূণ্যত বিলীন হৈ যোৱা
আটাইতকৈ বিপজ্জনক
আপোনাৰ হাতৰ সেই ঘড়ী
যি চলি থাকিও আপোনাৰ দৃষ্টিত স্তব্ধ হৈ থাকে।
আটাইতকৈ বিপজ্জনক সেই নেত্ৰ
যাৰ দৃষ্টিয়ে পাহৰি যায় এই ধাৰাক চেনেহৰ পৰশে চুমিবলৈ
আৰু
যি হেৰাই যায় তৰল অনুবৃত্তিক ক্ৰমত।
আটাইতকৈ বিপজ্জনক সেই গীত
যি পঢ়া যায় শোকগাঁথাৰ দৰে
আতংকিত লোকৰ দুৱাৰ মুখত
গুণ্ডাৰ দৰে আটাহ পাৰে।
আটাইতকৈ বিপজ্জনক সেই চন্দ্ৰমা
যি প্ৰতি হত্যাকাণ্ডৰ পিছত
নিজম পৰা বাগিচাৰ মাজেৰে বিচৰণ কৰে
কিন্তু
সেয়া অগোচৰেই ৰৈ যায়
পানীৰ তলৰ কাঁইটৰ দৰে
জলকীয়াৰ দৰেই আপোনাৰ চকুত নপৰে।
আটাইতকৈ বিপজ্জনক সেই দিশ
য'ত আত্মাৰ সূৰ্য্য ডুব যায়।
আৰু
যাৰ মৃত পোহৰৰ কোনো কিৰণে
ভেদি যায় বুকুৰ পূৰ্ব দিশ।
শ্ৰমৰ লুণ্ঠন আটাইতকৈ বিপজ্জনক নহয়
পুলিচৰ লাঠীৰ কোব কিংবা বিশ্বাসঘাটকতা আৰু লালসাৰ পৰিণাম
আটাইতকৈ বিপজ্জনক নহয়।
মূল:संविधान,पाश অনুবাদ: মাধুৰ্য্য ফুকন নিহত হৈছে এই কিতাপখন কিয় পঢ়িব লাগে নিহত কিতাপখন যাৰ প্ৰতি শব্দই কয় মৃত শান্তিৰ কথা আৰু...
