অভিনয়

মাধুৰ্য্য ফুকন

বাটৰ কাঁইটবোৰ ৰৈ আছে

মোৰ অপেক্ষাত

প্ৰতি দিনে আহি

নিঃসংগতাৰ সংগী হৈ

মোৰ লগে লগেই সিহঁতো 

গৈ আছে ছাঁ-পোহৰ হৈ

দুবাহুৰে আকোঁৱালি

উষ্ম আলিংগন আঁউশী ৰাতিৰ

হঠাতে বাট ভেটি ধুমুহাজাকে

নিৰলাই জীৱনৰ বাট

দিনৰ পিছত দিন বাগৰি গৈ আছে

আজিও যে ঘাটত লগা নাই নাওখনি

খোজৰ ধূলিবোৰো গতি লাগিল

আঘোণৰ ভৰপক ধাননিত 

মামৰ ধৰা কাঁচিখনো চিকুণ হ’ল

কোনোবা কাহানিতে মেলি দিয়া নাওখন

আজিও ঘাটত লগা নাই 

কোনোৱে হেনো দেখিছিল

দিহিঙৰ ঘাটত জিৰণি লোৱা!

পোৱা হ’লে এবাৰ সাক্ষাৎ

সুধিলো হেঁতেন

কিয় দিনে দিনে দূৰ হৈ গৈ আছে

ছাঁ-পোহৰ

দুচকুৰ পৰা 

হেৰাই গৈছে 

মুখৰ শব্দ 

শুকাই গৈছে নদীৰ উদৰ 

পোৱা হ’লে এবাৰ সাক্ষাৎ

কিয়বা দূৰলৈ গৈ গৈছে

দেখুৱালো হেঁতেন প্ৰতিবিম্ব 

শূণ্য অভিনয়ৰ!

সত্তা

মূল: অবতাৰ সিং সন্ধু  (পাচ)ৰ " ঘাঁহ" 

অনুবাদ: মাধুৰ্য্য ফুকন 

মই সেই সত্তা
যিতোমাৰ প্ৰতি খুজত প্ৰতি উশাহত  ভাসমান।
তুমি বিশ্ববিদ্যালয়ত ব'ম দিয়া
হোষ্টেল বোৰ জাৱৰৰ দ'ম বনোৱা
সিহঁতক সোণৰ সপোন দেখুওৱা
যি কৰা,মোৰ কি কৰিবা
মই যে অবিনশ্বৰ সকলোতেই ভাসমান

জনতাৰ কণ্ঠ  ৰুদ্ধ কৰা
ধুলিসাৎ কৰা এই ঠাই
ধুলিসাৎ কৰা এই দেশ

তুমি যিয়েই নকৰা লাগে
মোৰ ৰূপিত সেই  বীজে তাৰ কাম কৰিব।
সময়ৰ কিছু অন্তৰৰ পিছত
আকৌ এদিন নতুন পুৰুষে কোনো চালকক  সুধিব
এই খন কোন ঠাই
মোক সেই ঠাইত নমাই দিবা
য'ত সেউজীয়া ঘাঁহৰ অৰণ্য আছে।

মই  সেই সত্তা 
যি তোমাৰ প্ৰতি খোজত প্ৰতি উশাহত ভাসমান।

মৰা শ!

মূল-জেচিণ্টা কেৰ্কেটা(जसिंता केरकेट्टा)
অনুবাদ: মাধুৰ্য্য ফুকন 

অক্সিজেনৰ অভাৱত
নিঃশেষ হৈ গ'ল বহু নদী
অগোচৰে থাকি গ'ল
নদীৰ মৃত্যু।
পানীত মৰা শ‌বোৰ ভাঁহি ফুৰাৰ দৰেই
অপৰাধবোৰ ভাঁহি আছে আজিও!
মৃত নদীৰ পানীত মৰা শবোৰে
স্নান কৰিলেই
নিস্কাষিত নহয় এই ধাৰা।
যিদিনা অক্সিজেনৰ অভাৱত
সকলো নদীৰ মৃত্যু হ'ব
মৰা শৰ দৰেই উপঙি থাকিব সভ্যতাৰ মৃত শৰীৰ!
কেৱল নদীয়ে হে জানে
নদীৰ মৃত্যু মানে সভ্যতাৰো মৃত্যু!

মূল্য

মূল: আছে মানুষ, নেই মানুষ 

--তসলিমা নাসরিন 

অনুবাদ: মাধুৰ্য্য ফুকন

মানুহ যি হয়,সেয়া় নহয়ো

ইয়াত যি আছিল এতিয়া আৰু নাই তাৰ অস্তিত্ব

যি আছে তাৰো নাথাকিব কোনো অস্তিত্ব

না তোমাৰ 

না আমাৰ

আমাৰ চালৰ ঘৰ্মগ্ৰন্থিৰে গজি উঠিব ঘাঁহ

আকাশৰ সীমনা চুমি গজি উঠিব কৃষ্ণচূড়া

আৰু কোনো কোনো লোকৰ হাড়তেই

গঢ়ি উঠিছে সাত তলাৰ দালান।

এই দালানত যি সঞ্জীৱনী জল চতিয়াব

সিও এদিন পৰিণত হ'ব আম, জামু আৰু কৰদৈ পুলিৰ সাৰলৈ।

ইয়াত যি আছিল ইয়াতেই আছে 

ইয়াত যি নাই তাতো নাই 

ইয়াত যি নাই কতো নাই

নিৰ্জন অন্ধকাৰত যিসকল হেৰাইছে

কতো সন্ধান হোৱা নাই তেওঁলোকৰ।

মানুহৰ ভীৰত  

হেৰাই গৈছে জীৱনৰ মূল্য।